Ideja o litijum-jonskoj bateriji prvi put je predložena 1970-ih kada je engleski hemičar Stanley Whittingham izumio bateriju koja se mogla sama puniti s vremenom. Pokušao je da koristi titanijum disulfid i litijum metal kao elektrode, ali je došlo do kratkog spoja baterija i eksplodiranja.
Tokom 1980-ih, daljnji eksperimenti koje su izveli John Goodenough, a zatim Akira Yoshino dokazali su da bi eliminacija metalnog litijuma učinila bateriju sigurnijom. I tako je započeo razvoj litijum-jonske baterije.
Devedesetih godina 20. vijeka, litijum-jonska tehnologija je počela da zadobiva naklonost ljudi, brzo povećavajući svoju popularnost. To je bilo kada je Sony Corporation proizvodila početne komercijalne ćelije. Sigurnosni problemi litijum-metalne baterije su ono što je dovelo do razvoja litijum-jonske baterije. Dok litijum-metalne baterije imaju veću gustoću energije, litijum-jonska baterija je veoma sigurna kada se puni i prazni prema specifičnim bezbednosnim smernicama.